14 Haziran 2017

Eylemlerimiz

Hâlihazırda görev yapan eğitimci kadromuz ile yakalanılan işbirliği- çalışma temposu ve eğitim kalitesini bir an olsun aşağı düşmeden hep zinde tutmak, güncel gelişmeleri ve yapılan-yapılmakta olan bilimsel araştırmaları- yöntem ve teknikleri izlemek, eğitimci kadromuzu sürekli gelişmeye açık tutmak amacı ile çalışmalar yapılmaktadır.
Ailelerimizin kurumumuzun gerek eğitim kalitesi gerekse idari yönetim biçimi ve diğer hizmetlerden memnun kalma durumlarını kontrol etmek adına düzenli olarak aile toplantıları yapılmakta, anket ve değerlendirme ölçekleri ile kontrol edilmekte, kurumumuzun psikolojik danışma birimi talepte bulunan ailelerimize rehberlik etmektedir. Yapılan sosyal etkinliklerle öğrenci ve ailelerimiz toplumsal yaşama adapte edilmeye çalışılmaktadır.
Eğitimci kadrosu ile de rutin aralıklarla yapılan toplantılarda; kurumumuzda ihtiyaç duyulan araç-gereç, materyaller, yaşanılan ve yaşanılması muhtemel problemler ve çözüm önerileri tartışılmakta ve bütün ekibin fikri alınarak çözümlenmektedir.

 

Bir Küçük Masalcık

Umut 1998 yılı Ankara doğumlu. 3 kişilik bir ailenin tek oğlu idi.

“Doğumuyla yeni bir hayata başlamıştık. Her şey o kadar güzeldi ki! Ne olduğunu anlamadan kendimizi hastanede bulduk. O ufacık bedeninde sarılık çıkmış, kana karışmış ölümle burun buruna gelmiş ve biz olayların bu kadar hızlı gelişmesine şaşırmış kalmış durumdaydık.

En sonunda Umut’u 1 aylık bir süreçten sonra hastaneden çıkarabilmeyi başarmıştık. İşte asıl hayat mücadelesi bizim için şimdi başlamıştı. Sanki o küçücük dikkatle çevreye bakan gözler gitmiş, yerine hiçbir şeyin farkına bile varamayan boş boş bakan iki çift göz gelmişti. Zaman su gibi akıp geçti. Hiç kimse kabullenmeyi başaramamıştı, alışamamıştı. Umut kafasını tutmakta zorlanıyor, sürekli salyalar akıtıyor, ellerini ve ayaklarını sıkıyor, kucakta bile durmakta zorlanıyordu. Bu büyüyen hayatın karşısında biz de adeta küçülüyorduk, eziliyorduk, büzülüyorduk. Küçücük çocuklardan, insanlardan herkesten nefret etmeye başlamıştık. Bunun bir çaresi olmalıydı, çıkar bir yol mutlaka olmalıydı. Deliye dönmüş gibi çareler arıyorduk, ama her çaldığımız kapıdan ellerimizde kırık umutlarımızla geri dönüyorduk. Bu bizi hiç yıldırmadı…

İşte  en sonun da yolumuz ÖZEL ÖRS Rehabilitasyon Merkezine düşmeyi başarmıştı. Şansımız yaver gitmişti bu sefer yeni yeşeren umutlarımızla daha çok bağlandık hayata. Fizik tedavi ve bireysel tedavi yöntemleriyle Özel ÖRS Rehabilitasyon Merkezindeki Uzman öğretmen kadrosu ile bize eşlik ettiler, desteklerini güler güzelini bizden hiç esirgemediler. En sonun da onların da yardımıyla birçok yol kat ettik. Şimdi Umut yürümeyi başardı, büyüdü okula başladı. Bu zaferi onlara borçluyuz.

Teşekkürler ÖZEL ÖRS… “