14 Haziran 2017

Eylemlerimiz

HA?lihazA�rda gA�rev yapan eAYitimci kadromuz ile yakalanA�lan iAYbirliAYi- A�alA�AYma temposu ve eAYitim kalitesini bir an olsun aAYaAYA� dA?AYmeden hep zinde tutmak, gA?ncel geliAYmeleri ve yapA�lan-yapA�lmakta olan bilimsel araAYtA�rmalarA�- yA�ntem ve teknikleri izlemek, eAYitimci kadromuzu sA?rekli geliAYmeye aA�A�k tutmak amacA� ile A�alA�AYmalar yapA�lmaktadA�r.
Ailelerimizin kurumumuzun gerek eAYitim kalitesi gerekse idari yA�netim biA�imi ve diAYer hizmetlerden memnun kalma durumlarA�nA� kontrol etmek adA�na dA?zenli olarak aile toplantA�larA� yapA�lmakta, anket ve deAYerlendirme A�lA�ekleri ile kontrol edilmekte, kurumumuzun psikolojik danA�AYma birimi talepte bulunan ailelerimize rehberlik etmektedir. YapA�lan sosyal etkinliklerle A�AYrenci ve ailelerimiz toplumsal yaAYama adapte edilmeye A�alA�AYA�lmaktadA�r.
EAYitimci kadrosu ile de rutin aralA�klarla yapA�lan toplantA�larda; kurumumuzda ihtiyaA� duyulan araA�-gereA�, materyaller, yaAYanA�lan ve yaAYanA�lmasA� muhtemel problemler ve A�A�zA?m A�nerileri tartA�AYA�lmakta ve bA?tA?n ekibin fikri alA�narak A�A�zA?mlenmektedir.

 

Bir KA?A�A?k MasalcA�k

Umut 1998 yA�lA� Ankara doAYumlu. 3 kiAYilik bir ailenin tek oAYlu idi.

“DoAYumuyla yeni bir hayata baAYlamA�AYtA�k. Her AYey o kadar gA?zeldi ki! Ne olduAYunu anlamadan kendimizi hastanede bulduk. O ufacA�k bedeninde sarA�lA�k A�A�kmA�AY, kana karA�AYmA�AY A�lA?mle burun buruna gelmiAY ve biz olaylarA�n bu kadar hA�zlA� geliAYmesine AYaAYA�rmA�AY kalmA�AY durumdaydA�k.

En sonunda Umuta��u 1 aylA�k bir sA?reA�ten sonra hastaneden A�A�karabilmeyi baAYarmA�AYtA�k. A�AYte asA�l hayat mA?cadelesi bizim iA�in AYimdi baAYlamA�AYtA�. Sanki o kA?A�A?cA?k dikkatle A�evreye bakan gA�zler gitmiAY, yerine hiA�bir AYeyin farkA�na bile varamayan boAY boAY bakan iki A�ift gA�z gelmiAYti. Zaman su gibi akA�p geA�ti. HiA� kimse kabullenmeyi baAYaramamA�AYtA�, alA�AYamamA�AYtA�. Umut kafasA�nA� tutmakta zorlanA�yor, sA?rekli salyalar akA�tA�yor, ellerini ve ayaklarA�nA� sA�kA�yor, kucakta bile durmakta zorlanA�yordu. Bu bA?yA?yen hayatA�n karAYA�sA�nda biz de adeta kA?A�A?lA?yorduk, eziliyorduk, bA?zA?lA?yorduk. KA?A�A?cA?k A�ocuklardan, insanlardan herkesten nefret etmeye baAYlamA�AYtA�k. Bunun bir A�aresi olmalA�ydA�, A�A�kar bir yol mutlaka olmalA�ydA�. Deliye dA�nmA?AY gibi A�areler arA�yorduk, ama her A�aldA�AYA�mA�z kapA�dan ellerimizde kA�rA�k umutlarA�mA�zla geri dA�nA?yorduk. Bu bizi hiA� yA�ldA�rmadA�…

A�AYteA� en sonun da yolumuz A�ZEL A�RS Rehabilitasyon Merkezine dA?AYmeyi baAYarmA�AYtA�. AzansA�mA�z yaver gitmiAYti bu sefer yeni yeAYeren umutlarA�mA�zla daha A�ok baAYlandA�k hayata. Fizik tedavi ve bireysel tedavi yA�ntemleriyle A�zel A�RS Rehabilitasyon Merkezindeki Uzman A�AYretmen kadrosu ile bize eAYlik ettiler, desteklerini gA?ler gA?zelini bizden hiA� esirgemediler. En sonun da onlarA�n da yardA�mA�yla birA�ok yol kat ettik. Azimdi Umut yA?rA?meyi baAYardA�, bA?yA?dA? okula baAYladA�. Bu zaferi onlara borA�luyuz.

TeAYekkA?rler A�ZEL A�RS… “